Η δαιδαλώδης φορολογική νομοθεσία ως φραγμός στην ανάπτυξη

Η Ελλάδα, αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία στη φορολογική νομοθεσία, όχι μόνο γιατί πρόκειται για δαιδαλώδη νομοθεσία με συνεχείς μεταβολές, αλλά επιπλέον και γιατί πολλές από τις νέες διατάξεις, που εισάγουν κυρίως δυσμενείς ρυθμίσεις για τις επιχειρήσεις, εφαρμόζονται μάλιστα και αναδρομικά.

Το αποτέλεσμα είναι οι υποψήφιοι επενδυτές να μην μπορούν να βαδίσουν με ασφάλεια δικαίου και η χώρα μας από άποψη φορολογικής νομοθεσίας, να αποτελεί φόβητρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όλες οι δυσμενείς διατάξεις τόσο του Ν. 3888/2010 όσο και του Ν. 3943/2011, που θεσπίστηκαν ρητώς παρότι εισάγουν δυσμενείς ρυθμίσεις. Έτσι εφαρμόζονται και αναδρομικά υπό το πρόσχημα, ότι πρόκειται για δικονομικές διατάξεις, δηλαδή παρά τον κανόνα ότι οι δυσμενείς διατάξεις δεν εφαρμόζονται αναδρομικά, ο κανόνας αυτός δεν τηρείται στο φορολογικό δίκαιο λόγω των διατάξεων αυτών (Οι δικονομικές διατάξεις θεσπίζονται για την ομαλή λειτουργία και εφαρμογή των νόμων).

Μάλιστα, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με πρόσφατο βούλευμα του 2014 επικύρωσε τη θέση αυτή παρά την αντίθετη τοποθέτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Παντέλη. Ευτυχώς, παρά το άναρχο της φορολογικής νομοθεσίας, οι δικαστικοί λειτουργοί στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και εφαρμόζουν την ουσία του νόμου, αποδίδοντας ουσιαστική δικαιοσύνη και αποφεύγοντας επιμελώς, να καταστούν τμήμα ενός άδικου εισπρακτικού μηχανισμού.

Επισημαίνω, ενδεικτικά σημαντικές δικαστικές αποφάσεις, που έκριναν ότι η αυτόφωρη διαδικασία που έχει δημιουργηθεί για χρέη προς το Δημόσιο, κατά πλάσμα δικαίου, είναι προφανώς αντισυνταγματική.

Πρέπει ακόμη να επισημανθεί, η ύπαρξη δικαστικών αποφάσεων που έχουν κρίνει, ότι ο εξωλογιστικός προσδιορισμός του φόρου δεν συνιστά χρέος με την έννοια του νόμου, αλλά απλώς διοικητική κύρωση και επομένως δεν μπορεί να δημιουργείται εξ' αυτού του λόγου και επί τη βάσει μαθηματικών υπολογιστών ποινικό αδίκημα, που μάλιστα διώκεται πολλές φορές σε βαθμό κακουργήματος!

Έτσι ακριβώς έκρινε το Δικαστήριο στην περίπτωση φερόμενου ως οφειλόμενου ΦΠΑ ποσού μεγαλύτερου των 73.000 ευρώ ετησίως κατά κεφάλαιο (σημαντικότατη η υπ' αριθμόν 254/2010 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Ιωαννίνων υπό την προεδρία του Προέδρου Εφετών κου Καρέλλου).

Προς τη σωστή κατεύθυνση και η απόφαση του Αρείου Πάγου 357/2013, που έκρινε ότι το αδίκημα μη απόδοσης ΦΠΑ και μη καταβολής χρέους προς το δημόσιο, όταν πρόκειται για το ίδιο ποσό είναι ένα και το αυτό αδίκημα και δεν πρόκειται για δύο αυτοτελή αδικήματα, όπως δεχόταν μέχρι τότε πάγια η νομολογία με αποτέλεσμα για το ίδιο ποσό ο ίδιος κατηγορούμενος να δικάζεται πολλαπλώς.

Ο Άρειος Πάγος με την ανωτέρω απόφασή του, κινούμενος προς την ορθή κατεύθυνση κήρυξε απαράδεκτη στην περίπτωση αυτή την ποινική δίωξη λόγω εκκρεμοδικίας (Εκκρεμοδικία= Δικάζεσαι για τό ίδιο θέμα περισσότερες από μία φορές).

Δυστυχώς, η νομολογία του Ανώτατου Ακυρωτικού ταλαντεύεται ακόμη και είναι υπό διαμόρφωση, αφού η μεταγενέστερη απόφαση του 2014 έκρινε διαφορετικά.

Τέλος, να επισημάνω ότι στη δύσκολη περίοδο που διέρχεται η χώρα μας, το δικαιϊκό μας σύστημα πρέπει να προστατεύσει τον πολίτη.

Πρέπει να έχει ως γνώμονα ότι αφενός μεν το εν στενή εννοία ταμειακό συμφέρον του δημοσίου δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με το καλώς εννοούμενο ουσιαστικό συμφέρον (γενικό συμφέρον) το οποίο πρέπει να προστατεύει το δικαιϊκό μας σύστημα. Πρέπει δε να τονιστεί ότι η θέσπιση ουσιαστικά αντικειμενικής ποινικής ευθύνης χωρίς αναζήτησή του στοιχείου του δόλου, που είναι καθοριστικό στο ποινικό μας δίκαιο στα πλημμελήματα και κακουργήματα είναι πρόδηλη, αντισυνταγματική και αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα πρωτόγονων κοινωνιών.