Νησιά Φώκλαντ: Ο δικτάτορας Γκαλτιέρι, η «σιδηρά» Θάτσερ, ο θαλάσσιος «χρυσός» & η αλιεία ως ατμομηχανή της οικονομίας των Μαλβινών

Αυτή ήταν κυρίως μια πολιτική άσκηση. Η στρατιωτική χούντα με επικεφαλής τον Γκαλτιέρι βρισκόταν υπό οικονομική πίεση και επικρινόταν για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η χούντα πίστευε ότι η ανάκτηση των νησιών θα ένωνε τη χώρα με πατριωτικό ζήλο. Η μικρή φρουρά Βρετανών πεζοναυτών στο Στάνλεϊ γρήγορα ηττήθηκε. Είχαν διαταγές να μην προκαλέσουν βρετανικές απώλειες και αυτές υπακούσαν, αν και υπέστησαν κάποιες απώλειες στις δικές τους μονάδες. 10.000 Αργεντινοί στρατιώτες κατέλαβαν τα νησιά μέχρι τα τέλη Απριλίου και πολλοί ήταν κληρωτοί. Είχαν λίγα καταφύγια, κακές μερίδες τροφίμων και ρούχα για να αντιμετωπίσουν τον χειμώνα που πλησίαζε γρήγορα.

Η βρετανική κυβέρνηση υπό την πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ αντέδρασε κηρύσσοντας μια εμπόλεμη ζώνη ακτίνας 200 μιλίων (320 χιλιομέτρων) γύρω από τα νησιά και συγκέντρωσε μια ομάδα εργασίας με δύο αεροπλανοφόρα HMS Hermes και HMS Invincible, και δύο επιταχθέντα κρουαζιερόπλοια Canberra και Queen Elizabeth 2. 

Το Νησί της Αναλήψεως έγινε ένα σημαντικό ενδιάμεσο στάδιο για την επιχείρηση. Οι περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής συμμερίζονταν την Αργεντινή εκτός από τη Χιλή, η οποία παρέμεινε ουδέτερη και η οποία βρισκόταν σε διαμάχη με την Αργεντινή για νησιά στο κανάλι Beagle. Αυτό πιθανότατα ενθάρρυνε την Αργεντινή να κρατήσει πολλά από τα επίλεκτα στρατεύματά της πιο κοντά στην πατρίδα της. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες υποστήριξαν τη Βρετανία και οι ΗΠΑ τάχθηκαν στο πλευρό της επιτρέποντας τη χρήση του Ascension.

Tα Νησιά Φώκλαντ είναι μια αρκετά πλούσια περιοχή με χαμηλή ανεργία. Το ποσοστό ανεργίας ήταν μόλις 1% το 2016. Ο πόλεμος των Φώκλαντ είχε θετική μακροπρόθεσμη επίδραση στην οικονομία. Το εκτιμώμενο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ, ισοτιμία αγοραστικής δύναμης) το 2015 ήταν 206,4 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ή 70.800 δολάρια ΗΠΑ κατά κεφαλήν. Οι εργαζόμενοι συχνά προσλαμβάνονται από το Ηνωμένο Βασίλειο για θέσεις εργασίας που δεν μπορούν να καλυφθούν από το μικρό εργατικό δυναμικό των νησιών, περίπου 1.850 ατόμων. 

Ιστορικά, η γεωργία ήταν ο μεγαλύτερος τομέας της οικονομίας των Νήσων Φώκλαντ. Το 2018, περίπου το 92,4% της γης στα νησιά ήταν αφιερωμένο σε μόνιμους βοσκότοπους, κυρίως για την εκτροφή προβάτων. Το 1987, ωστόσο, η κυβέρνηση άρχισε να πουλάει άδειες αλιείας σε ξένες μηχανότρατες και έκτοτε η αλιεία έχει ξεπεράσει τη γεωργία όσον αφορά τα έσοδα. Τα πολλά λιμάνια της ακτογραμμής επιτρέπουν μια υγιή εμπορική αλιευτική βιομηχανία. Τα καλαμάρια είναι κοινά στα νερά γύρω από το νησί και συνήθως αποτελούν περίπου το 75% των ετήσιων αλιευμάτων, τα περισσότερα από τα οποία εξάγονται στην Ισπανία. Το δημοψήφισμα του Ηνωμένου Βασιλείου για την αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2016, γνωστό και ως Brexit, προκάλεσε προκλήσεις στον αλιευτικό κλάδο στα Νησιά Φώκλαντ, καθώς επιβλήθηκαν νέοι δασμοί στα εξαγόμενα αγαθά.

Ένα ετήσιο εισόδημα άνω των 40 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ προέρχεται από την πώληση αδειών αλιείας σε εμπορικά αλιευτικά σκάφη. Ωστόσο, ένα από τα σημαντικότερα περιβαλλοντικά προβλήματα στα νησιά είναι το πρόβλημα της υπεραλίευσης από σκάφη χωρίς άδεια.

Τα πρόβατα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα είναι ζωτικής σημασίας γεωργικά προϊόντα. Τα Νησιά Φώκλαντ έχουν επίσης το μοναδικό εμπορικό κοπάδι ταράνδων στον κόσμο που δεν έχει επηρεαστεί από την ακτινοβολία από την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ το 1986 στην Ουκρανία. Η κυβέρνηση αγόρασε εκατό ταράνδους από το νησί Νότια Τζόρτζια το 2001 με στόχο την καλλιέργεια ενός κοπαδιού αρκετά μεγάλου ώστε να εξάγει ελάφι στη Χιλή και τη Σκανδιναβία.

Ο τουρισμός αποτελεί σημαντικό τομέα της οικονομίας των Νήσων Φώκλαντ. Η χώρα επωφελείται σε μεγάλο βαθμό από τον οικοτουρισμό, καθώς η άγρια ​​ζωή είναι το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο των νησιών. Το Στάνλεϊ διαθέτει λίγα ξενοδοχεία, εστιατόρια ή μπαρ. Ο τουρισμός σημείωσε άνοδο στα τέλη του εικοστού και στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα. Ωστόσο, η πανδημία COVID-19 προκάλεσε την παρακμή του κλάδου, επηρεάζοντας σοβαρά τον αριθμό των επισκεπτών που ταξίδεψαν διεθνώς, ειδικά σε τόσο απομακρυσμένες τοποθεσίες όπως τα Νησιά Φώκλαντ.

Μέχρι το 1999, ο τουρισμός παρεμποδιζόταν από το γεγονός ότι τα Νησιά Φώκλαντ ήταν κλειστά για την εναέρια κυκλοφορία από την Αργεντινή. Από το 1982 έως το 1999, οι μόνοι Αργεντινοί πολίτες που επιτρεπόταν να εισέλθουν στα Νησιά Φώκλαντ ήταν όσοι επισκέπτονταν τους τάφους συγγενών που ήταν θαμμένοι στο Goose Green.

Η κρατική πώληση αδειών αλιείας σε ξένες χώρες έχει αποφέρει έσοδα άνω των 40 εκατομμυρίων λιρών ετησίως, ενώ λειτουργούν και τοπικά αλιευτικά σκάφη. Περισσότερο από το 75% των ψαριών που αλιεύονται είναι καλαμάρια και οι περισσότερες εξαγωγές προορίζονται για την Ισπανία. Ο τουρισμός έχει δείξει ραγδαία ανάπτυξη, με περισσότερους από 30.000 επισκέπτες το 2001. Τα νησιά έχουν γίνει τακτικός προορισμός για την αναπτυσσόμενη αγορά κρουαζιερόπλοιων. Τα αξιοθέατα περιλαμβάνουν το τοπίο και τη διατήρηση της άγριας ζωής με πιγκουίνους, θαλασσοπούλια, φώκιες και φώκιες, καθώς και επισκέψεις σε πεδία μαχών, γκολφ, ψάρεμα και καταδύσεις σε ναυάγια. Μια συμφωνία με την Αργεντινή είχε καθορίσει τους όρους για την εκμετάλλευση των υπεράκτιων πόρων, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων αποθεμάτων πετρελαίου. 

Ωστόσο, το 2007 η Αργεντινή αποσύρθηκε μονομερώς από τη συμφωνία. Σε απάντηση, η Falklands Oil and Gas Limited υπέγραψε συμφωνία με την BHP Billiton για να διερευνήσει την πιθανή εκμετάλλευση των πετρελαϊκών αποθεμάτων. Οι κλιματικές συνθήκες των νότιων θαλασσών σημαίνουν ότι η εκμετάλλευση θα είναι ένα δύσκολο έργο, αν και οικονομικά βιώσιμο, και η συνεχιζόμενη διαμάχη για την κυριαρχία με την Αργεντινή παρεμποδίζει την πρόοδο. 

Η αλιεία, σε όρους ΑΕΠ, είναι η πιο επικερδής βιομηχανία στα νησιά, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 40% του συνόλου των Φώκλαντ και περίπου το ένα τρίτο των εσόδων της κυβέρνησης. Ωστόσο, λίγοι νησιώτες απασχολούνται σε αυτήν, με τα περισσότερα πληρώματα να προέρχονται από άλλες χώρες. Από το 1987, η πώληση εμπορικών αδειών αλιείας έχει φέρει σημαντικό πλούτο και σταθερότητα σε μια οικονομία που βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στο μαλλί και έχει μεταμορφώσει την οικονομία. Οι περισσότερες άδειες πωλούνται σε ευρωπαϊκά και ασιατικά αλιευτικά σκάφη. Οι αποδόσεις κυμαίνονται, αλλά έχουν αποφέρει μεταξύ 10 και 30 εκατομμυρίων λιρών ετησίως από το 1987. 

Τα Φώκλαντ διεκδικούν αποκλειστικό δικαίωμα αλιείας για ακτίνα 200 ναυτικών μιλίων και λειτουργούν εντός δύο ζωνών, μιας Εσωτερικής Ζώνης Διατήρησης (FICZ) όπου οι θάλασσες είναι ελαφρώς πιο ρηχές, και μιας Εξωτερικής Ζώνης Διατήρησης (FOCZ), συνολικής έκτασης περίπου 60.000 τετραγωνικών μιλίων. Τα ψάρια ευδοκιμούν στα γρήγορα και κρύα ρεύματα γύρω από τα Φώκλαντ. Περίπου 200.000 τόνοι ψαριών αλιεύονται ετησίως, με τα καλαμάρια να αντιπροσωπεύουν περίπου το 75% των ετήσιων αλιευμάτων σε ένα τυπικό έτος. Το άλλο τέταρτο αποτελείται από μια ποικιλία μπακαλιάρων , κυρίως Rock Cod, Hoki και Hake. Τα τρία τέταρτα της αλιείας καλαμαριών είναι Illex και τα υπόλοιπα Loligo. 

Τα περισσότερα ψάρια διακινούνται με την ΕΕ, ιδίως την Ισπανία, αν και το Brexit το έχει κάνει αυτό πιο δύσκολο. Τα μισά από όλα τα καλαμάρια που καταναλώνονται στη Νότια Ευρώπη είναι πιθανό να προέρχονται από τα ύδατα των Φώκλαντ. Οι κοινοπραξίες μεταξύ εταιρειών των Νήσων Φώκλαντ και ξένων ιδιοκτητών αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του αλιευτικού στόλου των Νήσων Φώκλαντ, αλλά υπάρχουν και jiggers, εξ ολοκλήρου ξένης ιδιοκτησίας, που δραστηριοποιούνται στα ύδατα. 

Η κυβέρνηση των Φώκλαντ έχει μεγάλη επίγνωση της ανάγκης για καλή διαχείριση και κατανόηση του ιχθυαποθέματος και οι άδειες κατανέμονται και παρακολουθούνται προσεκτικά με έμφαση στη διατήρηση των αλιευτικών πόρων για το μέλλον και στην προστασία άλλων ειδών, συμπεριλαμβανομένων των θαλασσοπουλιών και των θαλάσσιων θηλαστικών. Ο αλιευτικός κλάδος υποστηρίζεται από ένα ναυλωμένο σκάφος προστασίας αλιείας και από εναέρια επιτήρηση από την FIGAS.