Στην πραγματικότητα όμως όσοι εργαζόμαστε πεισματικά και φανατικά εξ αποστάσεως εδώ και μία εξαετία, γνωρίζουμε καλά, ότι η εργασία εκτός σπιτιού και η αλληλεπίδραση με τον “έξω κόσμο” είναι εκείνη που μας χαρίζει παραγωγικότητα, καλή διάθεση και χαμόγελο.

Αν και το qr code του εισιτηρίου μας μπορεί να οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο μέρος, ο πίνακας μας φανερώνει και μας υπενθυμίζει προορισμούς που έχουμε επισκεφθεί στο παρελθόν, προορισμούς στους οποίους ανυπομονούμε να ξαναβρέθουμε και προορισμούς που ανήκουν, τόσο στον μαύρο πίνακα όσο και στη λίστα των ταξιδιωτικών μας επιθυμιών.

Κι υπάρχει μια άλλη κατηγορία σπιτιών, όπου αρκεί να δρασκελίσει κανείς την είσοδο τους για να νιώσει τη θέρμη μιας γλυκιάς και καλοφροντισμένης οικειότητας.

Όταν όμως η προσωπική μας συνήθεια συναντά την παραδοσιακή εταιρική εθιμοτυπία, τα όρια μπερδεύονται επικίνδυνα. Και κάπως έτσι έχει ανοίξει το νέο πεδίο μάχης του Internet που εξετάζει το αν επιτρέπεται να εμφανιστεί κανείς σε μία συνέντευξη για δουλειά κρατώντας έναν παγωμένο καφέ στο χέρι.

Υπάρχουν όμως διάφοροι λόγοι για τους οποίους το ιδανικό μας γραφείο καταλήγει το ιδεατό ή το φαντασιακό μας γραφείο που ποτέ δεν καταφέρνουμε να διαμορφώσουμε ακριβώς όπως θα θέλαμε, αφού η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου χώρου εργασίας στο σπίτι είναι ζήτημα σωστής αισθητικής και λειτουργικής προσέγγισης, κάτι που μπορεί να μοιάζει περίπλοκο στην πράξη, χωρίς να είναι απαραίτητα.

Οι θαμώνες σε αυτά τα μέρη δεν περιμένουν απλώς για έναν εξαιρετικό espresso, αλλά για μια εμπειρία που θα τους κάνει να νιώσουν οικεία και όμορφα. Αναζητούν τις εμπειρίες που τους ξυπνούν ευχάριστα, τους κάνουν να χαμογελούν και να θέλουν συνεχίσουν την ημέρα τους με την καλύτερη δυνατή διάθεση.

Αν ένα σύγχρονο μουσείο κληθεί να φτιάξει μια “εκθεσιακή κιβωτό” της βρετανικής ποπ κουλτούρας, κάπου ανάμεσα στο βάδισμα στη διάβαση της Abbey Road και τους Beatles, τα κόκκινα διώροφα λεωφορεία και τους τηλεφωνικούς θαλάμους, το τσάι με τα scones παραγεμισμένα με κρέμα και μαρμελάδα και τα κερωμένα Barbour με το χαρακτηριστικό κυκλικό τελείωμα με το logo στο μπροστινό φερμουάρ, η καμπαρντίνα Burberry θα είχε σίγουρα εξασφαλισμένη θέση σε δική της και σίγουρα πολυτελή καμπίνα.

Και όμως, γεννημένο από το όραμα του George Lucas και της συζύγου του, Mellody Hobson, το μουσείο αυτό φιλοξενεί τις διάφορες εκφάνσεις της πιο αρχέγονης ανθρώπινης ανάγκης: της ανάγκης του να αφηγούμαστε ιστορίες, ενίοτε μέσα από εικόνες.

Και αυτή τη χρονιά κάπου ανάμεσα στο πρώτο φθινοπωρινό πρωτοβρόχι και την απογευματινή, όπως πάντα, Συνέντευξη Τύπου συνειδητοποιήσαμε ότι οι Νύχτες Πρεμιέρας είναι για τους αθηναίους που τις παρ-ακολουθούμε και τις ζούμε εδώ και πολλά χρόνια, κάτι πολύ παραπάνω από την δυνατότητα να δούμε πραγματικά καλές ταινίες, ακόμα και εκείνες που τελικά δεν θα φτάσουν ποτέ ως τη διανομή στα σινεμά της πόλης και της χώρας μας.