Η συζήτηση για τον iced latte που η Gen Z φέρνει στη συνέντευξη για δουλειά

Οι γνώμες διχάζονται και όλως τυχαίως… προέρχονται από διαφορετικές γενιές. Μπορεί ένας παγωμένος καφές σε ένα πλαστικό ποτήρι να αλλάξει την έκβαση της πορείας μιας συνέντευξης για αναζήτηση εργασίας, με το καλημέρα σας;

Και το ερώτημα φαίνεται να απαντιέται διαφορετικά ανάλογα με την τάση να αγαπούν ή να αγαπούν να μισούν την Gen Z και όλα όσα αυτή πρεσβεύει, οι μεγαλύτερες γενιές.

Η συγκεκριμένη συζητήση άναψε αρχικά μέσα από μια ανάρτηση στο TikTok της Caitlin Wehniainen, μιας υπεύθυνης προσλήψεων με 16 χρόνια εμπειρίας, η οποία συνεργάζεται κυρίως με πολυεθνικές εταιρείες. Στην ανάρτησή της υποστηρίζει ότι οι υποψήφιοι της Gen Z που φτάνουν στις συνεντεύξεις με έναν καφέ στο χέρι, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δείχνουν ότι φέρνουν στο τραπέζι οτιδήποτε άλλο, εκτός από τον επαγγελματισμό τους.

«Όταν εμφανίζεσαι με έναν καφέ ή ένα iced latte», υποστήριξε η Wehniainen στο βίντεο, φαίνεται σαν «αυτή η συνέντευξη να είναι απλώς άλλη μια στάση σε όσα πρόκειται να κάνεις μέσα στη μέρα σου». 

Και αν ακριβώς έτσι είναι για την Gen Z;

«Μια συνέντευξη είναι ακριβώς απλώς μια στάση στη μέρα μου», υποστήριξαν πολλοί στα σχόλια και πολλοί ακόμα  εξέφρασαν πιο ξεκάθαρα τη δυσαρέσκειά τους για τους ξεπερασμένους και άδικους κανόνες γύρω από την παλαιολιθική για τους νέους επαγγελματική εικόνα, αυτό που θα ονόμαζαν σε άπταιστα ελληνικά παλιομοδίτικο corporate etiquette.

Ένας καφές που έρχεται σε μια συνέντευξη μαζί με τον υποψήφιο μπορεί να αποτελεί «κόκκινη σημαία» για ορισμένους υπεύθυνους προσλήψεων, ενώ άλλοι μπορεί να μην δώσουν καμία απολύτως σημασία σε αυτό το “γεγονός”. 

Το «Offense» του παγωμένου latte

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι η καφεΐνη αλλά το συμβολικό μήνυμα και οι παρασκηνιακοί κανόνες του παιχνιδιού. Από τη μία υπάρχει η αμήχανη διαχείριση του τι κάνει κανείς το ποτήρι του όταν θα πρέπει να δώσει το χέρι του, να υπογράψει ή να κρατήσει σημειώσεις ή το που θα το τοποθετήσει στον χώρο όπου γίνεται η συνέντευξη. Όλα αυτά με την ηχητική υπόκρουση από τα παγάκια που συναντούν το πλαστικό καθώς προσπαθεί να μιλήσει για το βιογραφικό του ή να ρωτήσει περισσότερα σχετικά με τη θέση που τον ενδιαφέρει. 

Επί της ουσίας όμως το σημείο που πράγματι μπορεί να απομακρύνει τους δύο ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στο ίδιο δωμάτιο είναι η προϋπάρχουσα εταιρική κουλτούρα που εξακολουθεί να εκλαμβάνει την απόλυτη προσήλωση, υπακοή και σύγκλιση με τις νοητές της γραμμές ως δείγμα σεβασμού.

Η ουσία αυτής της διαμάχης

Η συζήτηση αυτή δεν αφορά φυσικά πραγματικά ούτε τον καφέ, ούτε την ποικιλία του, ούτε το αν θα παραμείνει ευγευστός καθ΄όλη τη διάρκεια της συνέντευξης. Αφορά τη σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η παραδοσιακή εταιρική δομή, που απαιτεί προσήλωση σε αυστηρά πρωτόκολλα και τυφλή υπακοή στους «άγραφους νόμους» της. 

Από την άλλη όμως βρίσκεται μια νέα γενιά εργαζομένων που αρνείται να προσποιηθεί ότι η ζωή της σταματά σε μια συνέντευξη. Μια γενιά που δεν περιμένει να μάθει την αξία της γιατί έπιασε ή έχασε μια δουλειά, ούτε θεωρεί ότι η εργασία πρέπει ή μπορεί να ορίσει τη ζωή της με τρόπους που η ίδια δεν έχει αποδεχθεί ή επιλέξει. Και που αντιθέτως φιλοδοξεί να βρει έναν εργασιακό χώρο όπου θα είναι πρόδηλη η θέληση, τα κίνητρα και οι τρόποι με τους οποίους θα κρατά πραγματικά ευχαριστημένους και αφοσιωμένους τους εργαζόμενούς του. 

Αν και οι σιωπηλοί κανόνες της αγοράς εργασίας υπάρχουν ακόμα και ορισμένοι τιμωρούνται καθώς τους παρακάμπτουν ή καθώς απολαμβάνουν τον καφέ τους ταυτόχρονα με μία συνέντευξη, μέσα στο δωμάτιο υπάρχει ένας ελέφαντας που οι παλιές και οι νέες γενιές αμφότερες προσποιούνται πως δεν βλέπουν. 

Είναι η λαχτάρα για μετατόπιση των αξιών σε ένα πιο ανθρωποκεντρικό μοντέλο και σε εργασίες που όσο περισσότερο η τεχνολογία έρχεται να λύσει τεχνικά και απρόσωπα, τόσο περισσότερο τελικά αφορούν τα πρόσωπα και τις μεταξύ τους καλές, κακές, αστείες και πάνω από όλα ανθρώπινες με κάθε έννοια αλληλεπιδράσεις και σχέσεις που δεν μπορούν παρά να ξεπερνούν οποιαδήποτε οθόνη ή “τεχνητή νοημοσύνη”.