Παρακολουθώ επί χρόνια, με συνέπεια ενδιαφέροντος και ενασχόλησης, τις συζητήσεις και την αρθρογραφία στον κόσμο των επιχειρήσεων για το θέμα της βιωσιμότητας - μάλιστα τελευταία με τις λειάνσεις και την ολοφάνερη κοινοτοπία της συμβολής ΑΙ, χωρίς διαφοροποιήσεις ίχνους προσωπικής ταυτότητας στις καταθέσεις ιδεών και απόψεων. Διαπιστώνω ξανά και ξανά ότι περισσεύει το τεχνικό περιεχόμενο -πρότυπα και οδηγίες, ευθυγραμμίσεις και συμμορφώσεις, spreadsheets- με το άλλοθι της ετικέτας ενός “purpose”.

Ο Γιάννης Ρίτσος, στον οποίο αφιερώνεται το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Μίκη Θεοδωράκη “Αρκαδίες - Ζάτουνα” στις 19-21 Ιουνίου, είχε πει για τον οικουμενικό συνθέτη: «Όλα σ’ αυτόν είναι μεγάλα· ανάστημα, χέρια, πόδια, φωνή, γέλιο, κίνηση -όλα στον υπερθετικό βαθμό. Ούτε στιγμή δεν θα βρούμε τον Μίκη σε χαλάρωση, πάντα σε έξαρση. Όλος μια τεντωμένη χορδή, αέναα ανταποκρινόμενη και στο πιο ανεπαίσθητο νεύμα της Ιστορίας, σε κάθε νεύμα της Ιστορίας, σε κάθε νεύμα από το “μέσα” του κόσμου».

Με ένα πολύτιμο φορτίο εξαιρετικών παραγωγών και πλήθος τιμητικών βραβεύσεων, ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα 31 Μαΐου, στο “Ολύμπια”- Δημοτικό Μουσικό θέατρο “Μαρία Κάλλας”, το 13ο σπουδαίο Φεστιβάλ “ΑΓΩΝ”. Το Φεστιβάλ, που γιορτάζει φέτος 30 χρόνια ζωής, συγκέντρωσε συμμετοχές από όλον τον κόσμο με 62 συνολικά ταινίες που προβλήθηκαν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Σε απόδειξη της οικουμενικότητας και εξωστρέφειας του Φεστιβάλ, επισημαίνεται ότι προηγήθηκε μια μακρά διαδικασία επιλογής από 1.285 ταινίες που προήλθαν από 114 χώρες.

Και ενώ στους Δελφούς έγινε το “πατείς με πατώ σε” (όπως φαίνεται και στα social media από αναρτήσεις επιχειρήσεων) για ένα “υπερήφανο” ολιγόλεπτο πέρασμα, που στους ιδιώτες κοστίζει αρκετά (αλήθεια, πού χώρεσε τόσος πληθυσμός στον “ομφαλό της Γης”, τί είδους αποτύπωμα άφησε και πού ακριβώς;):

Τι αντανακλά η «ΧΑΡΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» του Ρήγα, σε κάθε εποχή; Έχω την πεποίθηση, μια ενεργό πίστη στην πνευματική συνέχεια του Γένους. Έτσι τα Γράμματα, ο Λόγος και ο Στοχασμός σμίλεψαν εθνική συνείδηση και ταυτότητα ισχυρή και ανθεκτική για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, οδηγώντας στην Παλιγγενεσία.

Ήταν μακρά η διαδρομή. Οι βάσεις τέθηκαν το 2003 με ένα σχέδιο-πρότασή μου για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (Corporate Social Responsibility - CSR), όταν λίγοι επιχειρηματικοί οργανισμοί κάτι είχαν υποψιαστεί με την Πράσινη Βίβλο της ΕΕ. Το σχέδιο στην υλοποίησή του λειτούργησε ως πιλότος και για ένα μέρος της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς που το είχε προσέξει (ελάχιστες οι εταιρείες που προσπάθησαν να ακολουθήσουν, σε απόσταση ετών), αλλά και ευρύτερα στην επιχειρηματική κοινότητα.

Αυτές τις ημέρες βλέπουμε στα κοινωνικά δίκτυα και τα Μέσα Επικοινωνίας μια σπουδή αναφοράς στο πρόσωπο της σπουδαίας βιωματικής φιλοσόφου και επιστήμονος, βυζαντινολόγου και ελληνίστριας που έφυγε πληρέστατη ημερών και σήμερα την κατευοδώνουμε προς την αθανασία.

Την ασφαλιστική κοινότητα του τόπου μας την έχω ζήσει σε όλες τις διαστάσεις, τις φάσεις και εκφάνσεις της. Από τα χρόνια, ακόμη, της δεκαετίας του 1980 που εργαζόμουν για τη διαφήμιση, προβολή και επικοινωνία με βασικό πελάτη ασφαλιστικό οργανισμό και κυρίως, από το 1994 όταν ξεκίνησα και στη συνέχεια έως το τέλος του 2021, οπότε και έκλεισα τον επαγγελματικό κύκλο μου στη θέση ευθύνης του Corporate Affairs Management στον όμιλο Interamerican.

Μια προσωποποιημένη τιμή ηθικού περιεχομένου δεν μεταποιείται, δεν μεταφέρεται, δεν πωλείται, δεν δανείζεται. Μπορεί να φθάσει να μη γίνεται, απλώς, αποδεκτή. Μέχρις εκεί - και τούτο έχει συμβεί ορισμένες φορές στο παρελθόν με τα Βραβεία Νόμπελ.