Ήταν μακρά η διαδρομή. Οι βάσεις τέθηκαν το 2003 με ένα σχέδιο-πρότασή μου για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (Corporate Social Responsibility - CSR), όταν λίγοι επιχειρηματικοί οργανισμοί κάτι είχαν υποψιαστεί με την Πράσινη Βίβλο της ΕΕ. Το σχέδιο στην υλοποίησή του λειτούργησε ως πιλότος και για ένα μέρος της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς που το είχε προσέξει (ελάχιστες οι εταιρείες που προσπάθησαν να ακολουθήσουν, σε απόσταση ετών), αλλά και ευρύτερα στην επιχειρηματική κοινότητα.

Αυτές τις ημέρες βλέπουμε στα κοινωνικά δίκτυα και τα Μέσα Επικοινωνίας μια σπουδή αναφοράς στο πρόσωπο της σπουδαίας βιωματικής φιλοσόφου και επιστήμονος, βυζαντινολόγου και ελληνίστριας που έφυγε πληρέστατη ημερών και σήμερα την κατευοδώνουμε προς την αθανασία.

Την ασφαλιστική κοινότητα του τόπου μας την έχω ζήσει σε όλες τις διαστάσεις, τις φάσεις και εκφάνσεις της. Από τα χρόνια, ακόμη, της δεκαετίας του 1980 που εργαζόμουν για τη διαφήμιση, προβολή και επικοινωνία με βασικό πελάτη ασφαλιστικό οργανισμό και κυρίως, από το 1994 όταν ξεκίνησα και στη συνέχεια έως το τέλος του 2021, οπότε και έκλεισα τον επαγγελματικό κύκλο μου στη θέση ευθύνης του Corporate Affairs Management στον όμιλο Interamerican.

Μια προσωποποιημένη τιμή ηθικού περιεχομένου δεν μεταποιείται, δεν μεταφέρεται, δεν πωλείται, δεν δανείζεται. Μπορεί να φθάσει να μη γίνεται, απλώς, αποδεκτή. Μέχρις εκεί - και τούτο έχει συμβεί ορισμένες φορές στο παρελθόν με τα Βραβεία Νόμπελ.

Με τον Γιώργο Κώτσαλο γνωριστήκαμε το 2005, όταν αποδέχθηκε την πρόταση του Δημήτρη Κοντομηνά να αναλάβει το “τιμόνι” της INTERAMERICAN, ως Διευθύνων Σύμβουλος. Ο αείμνηστος δημιουργός της εταιρείας, την είχε ήδη πωλήσει από το 2001 στην κοινοπραξία ολλανδο-πορτογαλικών συμφερόντων EUREKO (που μετεξελίχθηκε αργότερα σε αμιγώς ολλανδικών συμφερόντων του ομίλου ACHMEA) και ο ίδιος ο Κοντομηνάς διατηρούσε, έκτοτε, τη θέση του Προέδρου.

Ο βαθύς και ισχυρότατος δεσμός μεταξύ των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Χατζηδάκι (παραθέτω τα ονόματα κατά την αλφαβητική τάξη), που πολλαπλασίαζε την αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική αξία και σημαντικότητα της προσωπικότητας ενός εκάστου, είναι γνωστός.

Η έννοια της συμπερίληψης έχει αρχίσει να φθείρεται από τη λογοκατάχρηση στη μόδα επιφανείας των κριτηρίων ESG και ενώ οι πληθωρικά επαιρόμενοι οργανισμοί της “συμμόρφωσης” είναι, απέναντι στο Social [S], κυνικά λίγοι σε πρακτικές αποδείξεις.

Επιτέλους, αρχίζει να γίνεται αντιληπτό πως ο Πολιτισμός μπορεί να γίνει ο συνεκτικός ιστός της πιο ουσιαστικής και βαθύτερης Ευρωπαϊκής ενοποίησης και Βιωσιμότητας. Το “ευρωπαϊκό όνειρο” έως σήμερα φαίνεται να εξελίσσεται σε μια γραφειοκρατική φενάκη, περιοριζόμενο μόνο στο οικονομικό σκέλος.

Διαβάζω “χρήσιμες πληροφορίες για τις Διασκέψεις του ΟΗΕ για το Κλίμα”, από τη Greenpeace Greece, με αφορμή την επερχόμενη Διάσκεψη. Η οργάνωση υπογραμμίζει τον κρίσιμο, παρεμβατικό ρόλο της κοινωνίας των πολιτών: “Η δύναμη των πολιτών είναι αυτή που κάνει την αλλαγή δυνατή”.