Η Βιώσιμη Εξέλιξη κάθε επιχείρησης είναι μια ευρύτερη κοσμική υπόθεση, που δεν ορίζεται ούτε ως επιβίωση ούτε ως επιβεβαίωση επιχειρηματικής οντότητας με βάση τα μεγέθη και τη θέση του brand στο ράφι. Πρόκειται για τη διαρκώς ανανεούμενη δημιουργική έκφραση της επιχειρηματικής αγωνίας για τη λειτουργική ένταξη του μέρους στο όλον, της μονάδας στο σύνολο, δηλαδή για τον διάλογο μιας επιχείρησης με τον κόσμο.

«Τα δε πάντα οιακίζει κεραυνός»: Επέλεξα αυτή τη ρήση του προσωκρατικού Ηράκλειτου για να δώσω ένα έναυσμα σκέψης, αφενός επειδή βρίσκω μια εξέχουσα δυναμική ποίησης στον φιλοσοφικό στοχασμό του και, αφετέρου, για να προκαλέσω μια αφορμή σύνδεσης των μεγάλων αναταράξεων της σύγχρονης εποχής με τα φαινόμενα του Πολιτισμού.

Βλέπω μια σοβαρή ειδοποιό διαφορά χαρακτήρα και για την επικοινωνιακή αντίληψη στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων, που μπορεί να καθορίσει συμπεριφορές και “τύχη” έκβασης, σε βάθος προοπτικής:

Ένας φίλος (ο Γιώργος Αναστασίου, εξαιρετικά σοβαρός και αυθυπόστατος νους του στρατηγικού marketing) άναψε πρόσφατα ένα φως στη μνήμη των επαγγελματικών εμπειριών μου με ένα κείμενό του, όπου σημειώνει πως το “πιο ακριβό rebranding είναι αυτό που κάνεις επειδή βαρέθηκες”.

Συμπληρώθηκαν ακριβώς πέντε χρόνια από την Ανοικτή Επιστολή μου (9 Αυγούστου 2021 - υπάρχει στο χρονοντούλαμπο των media, ελπίζω όχι για να ξεχαστεί) προς την Ασφαλιστική Κοινότητα, με αφορμή τον όλεθρο της καταστροφής από τις τότε μεγάλες πυρκαγιές. Το θυμήθηκα διότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Έχουμε τούτες τις ημέρες το remake εκείνου του εφιάλτη.

Παρακολουθώ επί χρόνια, με συνέπεια ενδιαφέροντος και ενασχόλησης, τις συζητήσεις και την αρθρογραφία στον κόσμο των επιχειρήσεων για το θέμα της βιωσιμότητας - μάλιστα τελευταία με τις λειάνσεις και την ολοφάνερη κοινοτοπία της συμβολής ΑΙ, χωρίς διαφοροποιήσεις ίχνους προσωπικής ταυτότητας στις καταθέσεις ιδεών και απόψεων. Διαπιστώνω ξανά και ξανά ότι περισσεύει το τεχνικό περιεχόμενο -πρότυπα και οδηγίες, ευθυγραμμίσεις και συμμορφώσεις, spreadsheets- με το άλλοθι της ετικέτας ενός “purpose”.

Ο Γιάννης Ρίτσος, στον οποίο αφιερώνεται το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Μίκη Θεοδωράκη “Αρκαδίες - Ζάτουνα” στις 19-21 Ιουνίου, είχε πει για τον οικουμενικό συνθέτη: «Όλα σ’ αυτόν είναι μεγάλα· ανάστημα, χέρια, πόδια, φωνή, γέλιο, κίνηση -όλα στον υπερθετικό βαθμό. Ούτε στιγμή δεν θα βρούμε τον Μίκη σε χαλάρωση, πάντα σε έξαρση. Όλος μια τεντωμένη χορδή, αέναα ανταποκρινόμενη και στο πιο ανεπαίσθητο νεύμα της Ιστορίας, σε κάθε νεύμα της Ιστορίας, σε κάθε νεύμα από το “μέσα” του κόσμου».

Με ένα πολύτιμο φορτίο εξαιρετικών παραγωγών και πλήθος τιμητικών βραβεύσεων, ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα 31 Μαΐου, στο “Ολύμπια”- Δημοτικό Μουσικό θέατρο “Μαρία Κάλλας”, το 13ο σπουδαίο Φεστιβάλ “ΑΓΩΝ”. Το Φεστιβάλ, που γιορτάζει φέτος 30 χρόνια ζωής, συγκέντρωσε συμμετοχές από όλον τον κόσμο με 62 συνολικά ταινίες που προβλήθηκαν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Σε απόδειξη της οικουμενικότητας και εξωστρέφειας του Φεστιβάλ, επισημαίνεται ότι προηγήθηκε μια μακρά διαδικασία επιλογής από 1.285 ταινίες που προήλθαν από 114 χώρες.

Και ενώ στους Δελφούς έγινε το “πατείς με πατώ σε” (όπως φαίνεται και στα social media από αναρτήσεις επιχειρήσεων) για ένα “υπερήφανο” ολιγόλεπτο πέρασμα, που στους ιδιώτες κοστίζει αρκετά (αλήθεια, πού χώρεσε τόσος πληθυσμός στον “ομφαλό της Γης”, τί είδους αποτύπωμα άφησε και πού ακριβώς;):