Πετάει… η ομάδα!

Τις προάλλες, γυρνούσαμε στο σπίτι οι τρεις μας, όταν συναντήσαμε τον κύριο Επαμεινώνδα από απέναντι. Έναν από εκείνους τους καλοκάγαθους συνταξιούχους που περνάνε τις ώρες τους κουβεντιάζοντας με τους γείτονες. Έτρωγε τραγανά μπισκοτάκια και έπινε καφέ, καθισμένος στο μικρό γωνιακό πάρκο της γειτονιάς.

Μας χαιρέτησε εγκάρδια και προσφέρθηκε να τρατάρει τα κορίτσια. Με κοίταξαν ικετευτικά και ένευσα ναι, άλλωστε τους χρωστούσα ένα γλύκισμα. Ήταν τα τελευταία όμως μπισκότα και ένα ξαφνικό αεράκι πήρε την άδεια πλαστική συσκευασία από το παγκάκι και την παρέσυρε στις πλάκες του πεζοδρομίου. Έσπευσε η Γωγώ να την σηκώσει, όταν ο γεράκος γούρλωσε τα μάτια. «Πέτα το κορίτσι μου, άστο κάτω, είναι βρώμικο!» Μα εκείνη το είχε γραπώσει και είχε ήδη πάρει τον δρόμο για τον κάδο ανακύκλωσης.

- Ξέρετε το... πετάει ο γάιδαρος, κύριε Επαμεινώνδα; μπήκε στην κουβέντα η Μυρτώ μου. Κοκκίνισα κάτω από τα γυαλιά, γιατί, σε αντίθεση με τον απορημένο και σε γενικές γραμμές αξιολάτρευτο γείτονά μας, καταλάβαινα πού το πήγαινε.

- Πώς δεν το ξέρω! Θες να παίξουμε;

- Ω όχι! Εμείς στο σπίτι μου δεν το παίζουμε!

- Αλλά;

- Απλά το λέμε για να θυμίζουμε ο ένας στον άλλον, πως δεν πετάμε ποτέ τις πλαστικές συσκευασίες στα σκουπίδια. Και φυσικά, ούτε στον δρόμο.

- Ναι ε; Και σαν τι τις κάνετε λοιπόν;

- Τις ανακυκλώνουμε! απάντησε χαρωπά η Γωγώ, που είχε ολοκληρώσει το οικολογικό της task και ξαναήρθε κοντά μας με καθαρή συνείδηση και αστραφτερά μάτια.

- Εσείς ας πούμε, όταν τελειώσει το νερό, αυτό το μπουκάλι τι θα το κάνετε;

- Θα το πετάξω στα σκουπίδια… Τι άλλο; ρώτησε σαστισμένος ο κύριος Επαμεινώνδας.

- Να το ρίξετε στον μπλε κάδο. Να αλλάξετε συνήθειες! επέμεινε η μικρή.

- Μέχρι και τα καλαμάκια άλλαξαν! Θα το ακούσατε, το είπαν και στις ειδήσεις. Δεν θα χρησιμοποιούμε πια αυτά που είναι μιας χρήσης. Τώρα πια θα είναι όλα χάρτινα ή βιο… πώς τα είπαμε μαμά; ζήτησε τη βοήθειά μου η μικρή μου οικολόγος.

- Βιοδιασπώμενα! απάντησα, διασκεδάζοντας με την τροπή που είχε πάρει η κουβέντα, στοχεύοντας στην… οικολογική αφύπνιση του ηλικιωμένου γείτονά μας!

- Βέβαια στο Lidl, από όπου παίρνετε αυτά τα μπισκότα, το κάνουν ήδη εδώ και καιρό!

Με κοίταξε ο κύριος Επαμεινώνδας απορημένος. Του εξήγησα.

- Εννοεί ότι τα Lidl, είναι η πρώτη αλυσίδα σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα που απέσυρε οριστικά τα πλαστικά μιας χρήσης από τα καταστήματα. Σαν να λέμε τα καλαµάκια, τα ποτήρια, τα πιάτα, τα μαχαιροπίρουνα, τις μπατονέτες. Και μάλιστα πάνε σχεδόν δυο χρόνια, πολύ πριν επιβληθεί με τον νέο νόμο που ακούσατε στην τηλεόραση.

- Πρέπει όλοι μαζί, να βάλουμε τα δυνατά μας. Να προστατεύσουμε τον πλανήτη.

- Για εμάς, τα παιδιά! Σκεφτείτε τα εγγόνια σας!

Συνέχισαν οι δύο δίδυμες αδελφές, συμπληρώνοντας η μία την άλλη, τέλεια ενορχηστρωμένες, μια «πράσινη» ομάδα σε πλήρη… αρμονία.

Ο γεράκος εξακολουθούσε να μας κοιτάει έκπληκτος. «Πού τα ξέρουν όλα αυτά τα σημερινά παιδιά;» έμοιαζε να ρωτά με το βλέμμα… Φαντάστηκα πως όλα τούτα του ακούγονταν εξωπραγματικά. Στο δικό του σύμπαν η ανακύκλωση ήταν άγνωστη έννοια και το πλαστικό καλαμάκι στον φραπέ ήταν συνήθεια που την έσερνε μαζί του από τα νιάτα του. Μια ολόκληρη ζωή. Πώς να αλλάξεις τα πατήματα μιας ολόκληρης ζωής;

Τον ευχαριστήσαμε για το κέρασμα. Χαμογέλασε ευγενικά και ρούφηξε την τελευταία γουλιά. Ύστερα σηκώθηκε και πήγε αργά-αργά να πετάξει το μπουκάλι. «Όσο ζω μαθαίνω και εγώ!» είπε κλείνοντάς μας το μάτι, ενώ εμείς ήμασταν ήδη στην είσοδο του σπιτιού. Τα κορίτσια φούσκωσαν από περηφάνια και ευχαρίστηση που είχαν βάλει το χεράκι τους για να χρησιμοποιήσει ο κύριος Επαμεινώνδας τον μπλε κάδο, ίσως και για πρώτη φορά στη ζωή του.

Όσο για μένα, απλά χαμογέλασα. Και σκέφτηκα ότι η μοίρα αυτού του πλανήτη μπορεί να αλλάξει, όσο ανάμεσά μας υπάρχουν και αυτά τα υπέροχα πλάσματα· τα μεγάλα μικρά μας παιδιά.