Μια παλιά, αλλά τόσο σύγχρονη ιστορία για την Υπευθυνότητα-Βιωσιμότητα στην INTERAMERICAN

Με το CSR, στην INTERAMERICAN δημιουργήθηκε το έδαφος των αξιακών παραδοχών -πρωτίστως από την αφετηρία των Σχέσεων και Συνεργασιών, ένα είδος PR ως πηγή εντιμότητας, οικοδόμησης εμπιστοσύνης, αξιοπιστίας και κύρους- για να φθάσει ο οργανισμός στο επίπεδο της κανονιστικής συμμόρφωσης και της ευθυγράμμισης με πρότυπα και στη συνέχεια μέχρι το σήμερα, με τα ESG κριτήρια.

Όλο αυτό το έργο, που ξεκίνησε και αναπτύχθηκε από την τότε Διεύθυνση Εταιρικών Υποθέσεων, Επικοινωνίας και Υπευθυνότητας-Βιωσιμότητας, αποτυπωνόταν σε Εκθέσεις από το 2008, που έλαβαν κορυφαίες βραβεύσεις. Το είχα αφήσει πίσω μου ως κληρονομιά και αναπόσπαστο στοιχείο της εταιρικής κουλτούρας και του brand, κλείνοντας τον επαγγελματικό βίο μου στο τέλος του 2021.

Οι 9 Εκθέσεις 2008-2020 της INTERAMERICAN

Οι Απολογισμοί Υπευθυνότητας-Βιωσιμότητας ήταν λογοδοσία κατ’ εξοχήν προς την ίδια την Κοινωνία, ένα αποδεικτικό “ημερολόγιο” πράξεων για μια “Εταιρεία της Κοινωνίας” -όπως επέμενα να προσδιορίζω ως ιδεώδη χαρακτήρα της- και μια βιωματική αλήθεια συνεχούς εταιρικής δραστηριότητας. Οι Απολογισμοί, 9 τόμοι με όγκο και τεκμήρια περιεχομένου Ευθύνης έως το 2020, μαζί με την πρώτη στην αγορά Μελέτη Επίδρασης της INTERAMERICAN στην Κοινωνία και την Οικονομία -το ΙΧΝΟΣ- που είχε εκπονήσει βάσει μεθοδολογίας η ΕΥ το 2019 (την ξαναθυμίζω με την αναφορά του ΑΠΕ-ΜΠΕ 12.12.2019, εδώ), αναδύθηκαν πρόσφατα στη μνήμη μου.

Αφορμή ήταν η νεώτερη Έκθεση Κοινωνικών και Οικονομικών Επιδράσεων (SEIA) για την περίοδο 2019-2024. Αυτή η δεύτερη Έκθεση που, όπως και η πρώτη, “καταγράφει τις άμεσες, έμμεσες και επαγόμενες επιδράσεις της δραστηριότητας του Ομίλου” όπως σημείωνα το 2019, είναι μια καλή δουλειά που επιβεβαιώνει τη συνέχεια στην προσπάθεια και μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Κατά τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, διαπιστώνω έναν συρμό με έμφαση σε “αριθμούς” και “μεγέθη”, όπου κατά μείζονα λόγο δεν είναι απτή η καθημερινή, μη μετρήσιμη αξία των Σχέσεων ούτε ορατή η Ηθική Ευθύνη πράξεων ενός ολιστικού Επιχειρηματικού Πολιτισμού που (οφείλει να) υπερβαίνει τα οικονομικά αποτελέσματα και (να) εκτείνεται σε όλο το ζωτικό εύρος επίδρασης στην Κοινωνία, η οποία έχει να αντιμετωπίσει ολονένα και μεγαλύτερες δυσκολίες βιωσιμότητας.

Αυτή η παρατήρηση αφορά στο σύνολο της επιχειρηματικής κοινότητας, που με πληθώρα τεχνικών στελεχών γραφείου και “leaders” στις οικονομικές διευθύνσεις (οι τίτλοι περισσεύουν!), φαίνεται να έχει “εξειδικεύσει” το αντικείμενο του Sustainability στα οργανογράμματα και στις εκθέσεις, με τυποποιημένη διαχείριση γραφείου και σε πολλές περιπτώσεις με “εύκολη” ανάθεση σύνταξης των εκθέσεων σε εταιρείες συμβουλευτικών υπηρεσιών (outsourcing) για την εξυπηρέτηση της υποχρέωσης όσο πιο “ανώδυνα” γίνεται.

Παρατηρώ πως η μετάβαση από το CSR στα ESG, εν τοις πράγμασι στο πεδίο εγρήγορσης και δράσης για κοινωνική δικαιοσύνη, πρόοδο, συνοχή και ευημερία, συνιστά σήμερα στον ωκεανό του επιχειρείν πλοήγηση σχετικής απόστασης από την Ανθρωπιστική Ευθύνη και τις φιλοσοφικές αλήθειες της, που χρειάζονται ακτιβιστική ιδιοσυγκρασία, τόλμη και ιδιαίτερη αφιέρωση, βεβαίως με κόστος. Μια πλοήγηση περιορισμένη στις περισσότερες περιπτώσεις σε κυνική διαχειριστική οικονομία επιχειρηματικής επιβίωσης με ζαχαροπλαστική “στρατηγικών βιώσιμης ανάπτυξης”. Κι αν αντιπαρέλθει κανείς τα αποδεικτικά στοιχεία της ανάπτυξης, θα διερωτηθεί: “ο προορισμός της για ποιούς;”.

Ζητείται, έχω την πεποίθηση, μεγαλύτερο βάθος στην Εταιρική Κουλτούρα Υπευθυνότητας και μια σθεναρή Πίστη για έναν καλύτερο κόσμο, που να εκφράζεται έμπρακτα για μια πιο πειστική εικόνα αποτελεσματικότητας ενός επιχειρηματικού κοινωνισμού. Δεν είναι εύκολος ο δρόμος, είναι όμως ο μοναδικός. Οι επιχειρήσεις δεν είναι βιώσιμες σε έναν ταραγμένο κόσμο με τις κοινωνίες να υποφέρουν.

Σχηματικά, θα πρότεινα ως βασικές αναγκαιότητες: 

• το κλείδωμα οικονομικών πόρων για CSR-SDGs-ESG με δεσμευτική, αξιόλογη ποσόστωση επί των κερδών,
• τη συστηματική εκπαιδευτική αγωγή υπευθυνότητας και οργανωμένα εταιρικά κινήματα βιωματικού εθελοντισμού (ανθρώπινοι πόροι), με KPIs και με τον μέγιστο εταιρικό πληθυσμό,
• την ανάδειξη του πελατειακού κοινού και της ευρύτερης κοινωνίας σε κορυφαίο stakeholder για την απόλυτη ικανοποίηση μέσω της πραγματικής επιστρεφόμενης αξίας και του οφέλους, πέρα από κάθε ευκαιριακή ιδιοτέλεια και πάνω από τα συμφέροντα των μετόχων,
• περισσότερες πράξεις με συνέργειες πολλαπλασιαστικής απόδοσης και λιγότερα λόγια (ατέρμονων συζητήσεων, συνεδρίων, παρουσιάσεων και φωτογραφιών μεγάλης χαράς σε ανακοινώσεις…).

Ως μια αφετηρία μιας πιο σοβαρής και πιο στιβαρής προσέγγισης της Βιωσιμότητας με γνώμονα την Επιχειρηματική Κοινωνική Ευθύνη, σε έναν υλιστικό κόσμο που αναδιανέμεται βίαια υπέρ των ολίγων ισχυρών και καταδικαστικά για τους πολλούς αδύναμους, “αυτά από μένα”.