Χωρίς στρατηγική «πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα»

Το παράδοξο βρίσκεται στο ότι για πολλούς, δυστυχώς, ανθρώπους στον επιχειρηματικό χώρο, η ελπίδα έχει μετατραπεί σε στρατηγική. Ελπίζουν ότι θα έλθουν καλύτερες ημέρες, ελπίζουν ότι θα πετύχουν τους στόχους τους, ελπίζουν ότι ο ανταγωνισμός θα αργήσει να ανταποκριθεί… γενικώς ελπίζουν και αναμένουν.

Βλέπετε όμως ότι η φουκαριάρα η ελπίδα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσδοκία θετικών γεγονότων ενώ φαίνεται να αποτελεί μια βασική πηγή αισιοδοξίας και ψυχικής αντοχής σε δύσκολες στιγμές. Πρόκειται για μια παθητική στάση, σε αντίθεση με τη δημιουργία μιας στρατηγικής η οποία προυποθέτει συνεχή δράση για την υλοποίηση της.

Παρά το ότι η ελπίδα μπορεί να δώσει την αίσθηση κινήτρου και σκοπού, αποτελεί ένα ανεπαρκέστατο και αναποτελεσματικό υποκατάστατο της στρατηγικής. Η στρατηγική απαιτεί δράση και όχι απλή αναμονή που συνοδεύεται από ευχές και προσδοκίες.  Η ελπίδα, από μόνη της, οδηγεί σε αδράνεια. Η εξάρτηση από αυτήν μπορεί να καθυστερήσει –ακόμα και να ματαιώσει– την όποια εξέλιξη, σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. 

Το χειρότερο είναι ότι η ελπίδα πορεί να θολώσει την κρίση, δημιουργώντας ένα ψευδές αίσθημα αισιοδοξίας, το οποίο με τη σειρά του γεννάει επανάπαυση και στασιμότητα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είχαμε και τον Rene Descartes (τον γνωστό Καρτέσιο)  να κάνει χιούμορ μέσα από την ειρωνεία, διατυπώνοντας ότι «ο αισιόδοξος θα μπορούσε να δει ένα φως εκεί που δεν υπάρχει, αλλά γιατί ο απαισιόδοξος θα πρέπει πάντα να τρέχει να το σβήσει»;  

Απλά, φαντασθείτε (αν και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια) έναν ιδρυτή μιας startup ο οποίος πιστεύει ότι το προϊόν του «σίγουρα θα πάει καλά», χωρίς να κάνει έρευνα αγοράς, χωρίς να φτιάξει στρατηγική marketing, χωρίς να επενδύσει σε μια δυνατή ομάδα. ‘H σκεφτείτε μια εταιρία που ελπίζει ότι τα οικονομικά της θα βελτιωθούν, αλλά δεν κάνει τις ανάλογες κινήσεις για να αυξήσει τα κέρδη της, να βελτιώσει την κερδοφορία της, να αυξήσει τις πωλήσεις της, να ελέγξει τα κόστη της. 

Αλλά τι να κάνουμε που οι άνθρωποι επιζητούν μονίμως την ελπίδα; Στερημένοι από την αίσθηση των δυνατοτήτων μας και «προικισμένοι» με αναποφασιστικότητα και βολική αναβλητικότητα, δεχόμαστε την ελπίδα ως υποκατάστατο της  στρατηγικής, της συνεχούς κίνησης και της δράσης και είμαστε αιθεροβάμονες (…ίσως και λίγο υποκριτές) αν περιμένουμε ότι κάτι καλό θα γεννήσει αυτή η (μάταιη) αναμονή.