Η μεγάλη μου ένσταση είναι ότι η «Ιεραρχία των Αναγκών» διδάσκεται ακόμα και σήμερα σε πανεπιστήμια και σε εκπαιδευτικούς οργανισμούς.

Επιτρέψτε μου να χρησιμοποιώ τη λέξη ευθυγράμμιση σε εισαγωγικά, αφού την έχω αποδημήσει στο προηγούμενο κείμενο μου: Η απόλυτη ασυναρτησία: «Ευθυγράμμιση» των ανθρώπων.

Είναι τελείως άτοπο, παράδοξο, ανόητο και γραμματικά αδόκιμο να αναφερόμαστε σε «ευθυγράμμιση» ανθρώπων. Πρόκειται για μια –όχι αθώα– παρανόηση που έχει ριζώσει βαθιά στη γλώσσα των επιχειρήσεων και κυρίως εκείνων που κομπάζουν περί corporate culture, corporate personality και άλλων συναφών buzzwords.

Όταν ο Νίτσε διατύπωνε ότι μόνο οι άνθρωποι, ως άτομα, έχουν αίσθηση της υπευθυνότητας, ποιος θα το πίστευε ότι αυτή σκέψη του θα κατέληγε στη νοσηρή εξέλιξη αυτού που αποκαλούμε στις μέρες μας «συλλογική υπευθυνότητα» ή «συνυπευθυνότητα», έννοιες που πλέον έχουν μάλλον αρνητικό πρόσημο αντί για θετικό.

Για το ποιος πρωτοείπε «Η ελπίδα δεν αποτελεί στρατηγική» υπάρχει μια (αδιάφορη, βεβαίως, για εμάς) διαμάχη. Επικρατέστερος είναι ο Στρατηγός Gordon Russell Sullivan και όχι ο πρώην Δήμαρχος της Νέας Υόρκης Rudolf Giuliani.

Εντάξει, το εμπεδώσαμε. Πώς θα πορευθείς χωρίς ενσυναίσθηση; Είτε είσαι ηγέτης –με ή χωρίς εισαγωγικά– είτε εργάζεσαι σε οποιοδήποτε τμήμα μιας επιχείρησης, χρειάζεται να επιδεικνύεις ενσυναίσθηση.

«Όταν δεν έχουμε απαραίτητα την επιλογή ανάμεσα σε μια καλή και μια κακή λύση, πρέπει να βουτήξουμε στο παγωμένο νερό, να κολυμπήσουμε και να επιβιώσουμε».

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο στάθηκε μια αρθρογράφος η οποία υποστήριζε ότι όσοι αναλαμβάνουν διευθυντικές θέσεις –και ειδικά όταν αυτές είναι C-level– απαιτείται να έχουν μεγάλη εμπειρία και καλή γνώση των πραγμάτων, η οποία έρχεται με τα χρόνια και άρα δεν είναι δυνατόν να είναι νέοι.

Ένας φίλος και συνεργάτης μού επαναλαμβάνει κάθε τόσο πως είμαι δογματικός και κάθε φορά του απαντώ ότι προτιμώ να φαίνομαι απόλυτος, παίρνοντας μια σαφή θέση, από το να λειτουργώ σαν ένα εκκρεμές που εκτελεί συνεχείς ταλαντώσεις.