Ίσως να έχετε ακούσει να το λέω ή να έχετε διαβάσει σε άρθρα ή βιβλία μου ότι το προσωπικό μου mantra* είναι οι δύο στίχοι από "The Love Song of Alfred Prufrock" του T.S. Eliot.

Κάποτε ένας επιχειρηματίας με είχε ρωτήσει «και τώρα τι γίνεται που έχω κάνει όλου του κόσμου τα λάθη στην εταιρία μου»;

Μη σοκάρεστε με τη λέξη ηλιθιότητα και κυρίως μη προσβάλλεστε με τον όρο επιχειρηματική ηλιθιότητα ή όπως την αποκαλούν, κομψότερα και ωραιοποιημένα, functional stupidity.

Επίσης, για να μην υπάρχει παρανόηση, αναφέρομαι στους περίεργους και όχι στους παράξενους, αν και η περιέργεια συχνά εκλαμβάνεται ως κουσούρι και παραξενιά.

Η έννοια της ηγεσίας είναι διαχρονική και απαραίτητη για την οργάνωση και λειτουργία κάθε κοινωνίας ή οργανισμού. Από τους αρχαίους πολιτισμούς μέχρι τις σύγχρονες επιχειρήσεις, η μορφή της ηγεσίας αλλάζει, αλλά ο πυρήνας της παραμένει: καθοδήγηση, επιρροή και λήψη αποφάσεων.

​Αν η παραπάνω τοποθέτηση, με τη μορφή ερώτησης, σας φαίνεται αιρετική, ανορθόδοξη και «αντισυστημική», τότε έχετε έναν καλό λόγο να συνεχίσετε την ανάγνωση, και μόνοι σας θα δώσετε την απάντηση που σας ταιριάζει.

Το άρθρο θα μπορούσε να έχει τίτλο: «Ένας baby boomer που αισθάνεται ότι ανήκει στην GenZ». Αναφέρομαι σε μένα, αναγνωρίζοντας ότι είναι πολλές οι δεκαετίες που με χωρίζουν με την GenZ, αλλά εκτός από την ηλικία μάλλον περισσότερα κοινά φαίνεται να έχω με τους ανθρώπους της παρά με τους συνομήλικους μου πολλοί εκ των οποίων πολλοί «παραδομένοι».

​Θα μου πείτε ότι πρόκειται περί μιας αιρετικής άποψης. Ωστόσο, όχι απόλυτης ή δογματικής. Δεν είμαι αντίθετος στη χρήση επιχειρηματικών μοντέλων, μοντέλων επικοινωνίας, και όλων των άλλων –συμπεριλαμβανόμενου και του canvas. Ωστόσο προσοχή στη χρήση, κατάχρηση και τον λανθασμένο τρόπο χρήσης τους.

​Αισθάνομαι ότι η πρώτη αντίδραση ορισμένων στην ερώτηση του τίτλου συνοψίζεται σε ένα μεγάλο «όχι».