Triggers

Δεν πρόκειται για εντολή και πολύ περισσότερο για ευχή –την τελευταία θεωρώ ως ευγενική μεν αλλά άνευ ουσίας δε– αλλά για μια προτροπή που αφορά τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική ζωή. Προφανώς και δεν αναφέρομαι στα μικρά και ασήμαντα αλλά στα μεγάλα και σημαντικά, αυτά που σηματοδοτούν τη ζωή μας και που μας καθορίζουν ως άτομα.

Και κάπως έτσι παντρεύεται ο λόγος του Albert Camus με αυτόν του Joseph Campbell.

Ίσως να έχετε ακούσει να το λέω ή να έχετε διαβάσει σε άρθρα ή βιβλία μου ότι το προσωπικό μου mantra* είναι οι δύο στίχοι από "The Love Song of Alfred Prufrock" του T.S. Eliot.

Κάποτε ένας επιχειρηματίας με είχε ρωτήσει «και τώρα τι γίνεται που έχω κάνει όλου του κόσμου τα λάθη στην εταιρία μου»;

Μη σοκάρεστε με τη λέξη ηλιθιότητα και κυρίως μη προσβάλλεστε με τον όρο επιχειρηματική ηλιθιότητα ή όπως την αποκαλούν, κομψότερα και ωραιοποιημένα, functional stupidity.

Επίσης, για να μην υπάρχει παρανόηση, αναφέρομαι στους περίεργους και όχι στους παράξενους, αν και η περιέργεια συχνά εκλαμβάνεται ως κουσούρι και παραξενιά.

Η έννοια της ηγεσίας είναι διαχρονική και απαραίτητη για την οργάνωση και λειτουργία κάθε κοινωνίας ή οργανισμού. Από τους αρχαίους πολιτισμούς μέχρι τις σύγχρονες επιχειρήσεις, η μορφή της ηγεσίας αλλάζει, αλλά ο πυρήνας της παραμένει: καθοδήγηση, επιρροή και λήψη αποφάσεων.