Ηγεσία & Management | Business Know-how

Η κουλτούρα μιας επιχείρησης δεν γράφεται και δεν είναι απλώς ένα σύνολο αξιών – βρίσκεται στον αέρα που αναπνέεις στην επιχείρηση, είναι ο αόρατος μηχανισμός που καθορίζει αν θα επιβιώσει ή θα χαθεί στην κρίση.

Σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται και απαιτεί προσαρμοστικότητα, οι γυναίκες επιχειρηματίες διαμορφώνουν οι ίδιες νέους δρόμους, νέα πρότυπα ηγεσίας και νέες αντιλήψεις για το τι σημαίνει να δημιουργεί κανείς με ουσία. Κατ’ αυτούς τους τρόπους διαψεύδουν τυχόν παρωχημένες αντιλήψεις σύμφωνα με τις οποίες αποτελούν απλώς μέρος της αγοράς.

Περίεργη συνθήκη η κουλτούρα. Μιλάμε γι’ αυτήν σαν να είναι μια αφηρημένη έννοια, ένα είδος πρωινής ομίχλης που αιωρείται πάνω από τον οργανισμό. Την αναφέρουμε σε συνέδρια, την τυπώνουμε σε φυλλάδια, τη συνδέουμε με όραμα και τις αξίες. Παρόλα αυτά, όταν προσπαθούμε να την αλλάξουμε, κάτι μέσα μας γνωρίζει την αλήθεια: Η κουλτούρα δεν είναι θέμα επικοινωνίας. Είναι θέμα συστημάτων. Είναι θέμα εξουσίας. Και κυρίως, είναι θέμα αλήθειας.

Στην ελληνική αγορά εργασίας, αλλά και διεθνώς, παρατηρείται ολοένα και πιο έντονα το φαινόμενο της «σιωπηρής απαξίωσης» των διευθυντικών στελεχών που έχουν περάσει το όριο των 45 ή 50 ετών. Παρότι πρόκειται για άτομα με πλούσια εμπειρία, βαθιά γνώση της αγοράς και διαμορφωμένη στρατηγική σκέψη, συχνά αντιμετωπίζονται από εργοδότες και recruiting agencies με καχυποψία ή και απόρριψη, χωρίς μάλιστα αυτό να εκφράζεται ευθέως. Το αποτέλεσμα είναι ένα κλίμα ανασφάλειας και απογοήτευσης για πολλά στελέχη που, ενώ διαθέτουν όλα τα εφόδια, βρίσκουν μπροστά τους κλειστές πόρτες και ασύμμετρη αντιμετώπιση σε σχέση με νεότερους υποψηφίους.

Η έννοια της ηγεσίας είναι διαχρονική και απαραίτητη για την οργάνωση και λειτουργία κάθε κοινωνίας ή οργανισμού. Από τους αρχαίους πολιτισμούς μέχρι τις σύγχρονες επιχειρήσεις, η μορφή της ηγεσίας αλλάζει, αλλά ο πυρήνας της παραμένει: καθοδήγηση, επιρροή και λήψη αποφάσεων.

Κάποιες στιγμές η ηγεσία είναι αβίαστη. Οι αποφάσεις παίρνονται καθαρά, οι ομάδες ανταποκρίνονται με σεβασμό, η αλλαγή κυλά και ξεδιπλώνεται φυσικά. Άλλες φορές, όμως, όλα μπλοκάρουν. Οι ίδιες κινήσεις που κάποτε απέδιδαν, τώρα είναι αμήχανες. Η παρουσία μικραίνει, ο κόσμος σαν να είναι εξαφανισμένος και δεν “απαντά”.

Σε πολλές επιχειρηματικές κουλτούρες, η ταχύτητα στην απόφαση εξακολουθεί να θεωρείται αδιαμφισβήτητο σημάδι ηγετικής επάρκειας. Η αδράνεια προκαλεί δυσφορία, η καθυστέρηση παρερμηνεύεται ως αδυναμία και η σκέψη ως πολυτέλεια.

Πριν από λίγα χρόνια, στο διάλειμμα ενός workshop με θέμα την επικοινωνία και την ομαδικότητα, με πλησίασε μια manager και μου είπε: «Ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς μου; Το ότι είμαι πάντα «ανάμεσα». Ανάμεσα στους στόχους της διοίκησης και στις ανάγκες της ομάδας μου. Ανάμεσα στην πίεση για αποτελέσματα και στην αγωνία να μη χάσω τους ανθρώπους μου. Ανάμεσα στο κυνήγι των εταιρικών στόχων και των δικών μου προσωπικών επαγγελματικών ονείρων».

Έχει έρθει η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει leadership potential.