Fit for Green

Το 2026 ανατέλλει και, μαζί του, ο επιχειρηματικός κόσμος εισέρχεται σε μια περίοδο ουσιαστικής αναθεώρησης των στρατηγικών του στους κρίσιμους δείκτες ESG.

Με βάση τις αρνητικές εξελίξεις στον αγροτικό κλάδο με τις αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και της επικείμενης έκθεσης Agrotica 2026, αποφάσισα να συντάξω μια σκέψη. Μια σκέψη αισιόδοξη για την επόμενη μέρα, γιατί όλοι θα κληθούμε να πάρουμε θέση. Αυτή η θέση πρέπει να βασίζεται στην παραγωγή και όχι από κάποιο ταμείο που λειτουργεί χωρίς διαφάνεια και στρατηγική για το μέλλον του τόπου.

Οι γιορτές των Χριστουγέννων, για πολλούς, είναι μία εποχή συνυφασμένη με την υπερκατανάλωση, όπου κυρίαρχο ρόλο έχουν τα πλαστικά στολίδια, η μαζική παραγωγή, τα φτηνά υλικά και τα εισαγόμενα που σπάνε εύκολα, πετιούνται, ή καταλήγουν στη «λήθη» με το τέλος των γιορτών.

Σε μια εποχή που η ναυτιλία αναζητά επειγόντως καθαρότερες ενεργειακές λύσεις, μια ομάδα φοιτητών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) έρχεται να αποδείξει ότι το μέλλον μπορεί να πλέει αθόρυβα πάνω στο νερό, κινούμενο μόνο από την ενέργεια του ήλιου.

Τα ελληνικά λιμάνια βρίσκονται πλέον μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Η πράσινη μετάβαση, η πολυτροπική διασύνδεση και ο ρόλος της Ελλάδας στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους στρατιωτικής κινητικότητας αποτελούν τους τρεις άξονες που θα καθορίσουν τις υποδομές και τη λειτουργία τους την επόμενη δεκαετία.

Καθώς διαβάζω τον διεθνή τύπο, ένα άρθρο του Reuters μου τραβά την προσοχή: η Ισλανδία εκφράζει ανησυχίες για την πιθανή κατάρρευση ενός θαλάσσιου ρεύματος που φαίνεται να επηρεάζει ολόκληρο τον πλανήτη. Πρόκειται για το Atlantic Meridional Overturning Circulation — γνωστό ως AMOC.

Κατηφορίζω για το κέντρο της Αθήνας και επιλέγω το μετρό για τη μετακίνησή μου. Είναι νωρίς το μεσημέρι, οπότε οι συνθήκες είναι ανθρώπινες – κάτι που δεν συμβαίνει τις ώρες αιχμής.

Στο αχανές Σύμπαν, τίποτα δεν μένει ακίνητο. Πλανήτες, άστρα και κομήτες κινούνται αδιάκοπα, υπακούοντας σε νόμους που υπερβαίνουν τον ανθρώπινο χρόνο.

Στην παγκόσμια συζήτηση για το κλίμα, υπάρχει μία αλήθεια που προκαλεί τεράστια ανησυχία στην επιστημονική κοινότητα: ακόμη και αν κάθε τομέας της οικονομίας καταφέρει να μηδενίσει τις εκπομπές του, πράγμα δύσκολο, η παραγωγή τροφίμων δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει εντελώς «καθαρή».